zondag 29 mei 2016

Sociaal beleid en kortetermijndenken gaan niet samen

Het Antwerpse stadsbestuur gaat de sociale hulpverlening 'vermarkten' zoals dat dan zo mooi heet. Dit betekent dat vanaf 2017 sociale opdrachten, zoals bijvoorbeeld de begeleiding en opvang van daklozen, niet meer worden toegewezen aan partnerorganisaties van de stad, maar voor vrije bieding op de markt worden aangeboden. Diegene die met het beste prijs-kwaliteitsaanbod komt, haalt de opdracht binnen.

Met deze strategie hoopt N-VA een nieuwe impuls te geven aan een sector die volgens de partij al decennialang 'gemonopoliseerd wordt' door enkele vastgeroeste sociale organisaties. Het binnen brengen van het concurrentieprincipe in de markt van de sociale hulpverlening houdt echter meerdere gevaren in en kan leiden tot perverse effecten.
Het grote gevaar schuilt erin hoe je kwaliteit definieert. En daar knelt vandaag net het schoentje. Zo blijkt dat het eerste criterium dat zal gebruikt worden bij de gunning van de opdracht, de visie is die een organisatie heeft op de opdracht waarvoor ze meedingt. Nu weten we allemaal dat een kernelement van de visie van N-VA op sociale problemen er één is van individuele verantwoordelijkheid.

Dit staat haaks op de visie van het sociale middenveld zelf, waar individuele problemen ook bekeken worden in hun bredere, sociale context. Waar er een consensus heerst dat sociaal werk, een werk is van vallen en opstaan, van vertrouwen opbouwen en voldoende tijd. Eén rechte lijn naar succes bestaat nu eenmaal niet als je werkt met drugsverslaafden of jongeren die proberen recht te krabbelen vanuit een haast uitzichtloze armoedesituatie. De visie van de meeste sociale middenveldorganisaties staat haaks op de visie van N-VA. Bijgevolg staat de deur open voor organisaties die wél meer N-VA-minded zijn. Een bijzonder gevaarlijk precedent dat ruikt naar belangenvermenging en vriendjespolitiek.

Door deze vermarkting dreigen we bovendien te evolueren naar een sociaal beleid dat zich in de eerste plaats richt op de sterkere profielen. De zwaksten vallen als eerste uit de boot. Organisaties die de opdracht willen behouden, zullen zich willen bewijzen door hun succescijfers zo hoog mogelijk te krijgen. En succes haal je nu eenmaal makkelijker en sneller met mensen door je te richten op mensen met minder problemen.

Op korte termijn zoveel mogelijk resultaten halen, doe je alvast niet door te werken vanuit een langetermijnvisie. Het risico is dus dat het sociaal beleid zich enkel nog zal richten tot die groepen waarmee het snel resultaat kan behalen. De allerzwaksten verworden tot ongewenste ballast. De kans is groot dat organisaties zich zullen concentreren op eenvoudige projecten voor mensen met meer kansen. Intensieve begeleidingen komen onder druk te staan. Zo'n aanpak leidt ongetwijfeld tot mooiere cijfers, maar zal het sociaal beleid verder polariseren en het sociale landschap doen verschralen.

Expertise dreigt verloren te gaan


 Als het de bedoeling van het Antwerpse stadsbestuur is om een aantal organisaties te ontmantelen en alle onderdelen op de markt te gooien, dan verliest zo'n organisatie haar bestaansreden. Dit betekent niet alleen een verlies van kennis en ervaring, maar ook van personeel, lokale verankering en vertrouwdheid. Ook hierdoor dreigt veel expertise verloren te gaan. Het is net belangrijk dat sociale organisaties voldoende ruimte krijgen om kritisch te zijn, problemen te signaleren en alternatieven voor te stellen. Als ze om de paar jaar moeten vechten voor een opdracht, zullen ze die kritische rol verliezen en monddood gemaakt worden. Ook hier is het gevaar dat het korte-termijn-denken de bovenhand haalt en dat structurele oplossingen op lange termijn uit blijven.

Ivoren toren


Uiteraard kan het nooit kwaad om op zoek te gaan naar manieren om het sociaal beleid van een stad nieuwe impulsen te geven. Maar doe dit niet vanuit een ivoren toren zoals vandaag gebeurt. Doe dit niet op een manier die de deur open zet voor toewijzingen vanuit de achterkamertjes aan organisaties die dezelfde politieke visie delen als de opdrachtgever. Nee, doe dit open en transparant, in nauw overleg met het sociale middenveld en de beoogde doelgroepen. Samen met de doeners die al jarenlang met hun beide voeten stevig in deze complexe praktijk staan. Gebruik de aanwezige expertise en versterk zo de kwaliteit van het sociaal beleid van onderuit. Dat is een veel duurzamere aanpak dan alle opdrachten én de bijhorende expertise ondoordacht de markt op te gooien.

donderdag 16 juli 2015

Fijn Suikerfeest, Eid Mubarak, Bayraminiz Mubarek Olsun!






















Op een dag waarop de wind perfect waait
hoeft het zeil slechts geopend te worden om een wereld vol schoonheid te zien.
Vandaag is zo’n dag.

Wens jullie allen een fijn feest toe, omringd met mensen die je lief hebt.

Liefs,
Ikrame Kastit

vrijdag 1 mei 2015

1 Mei : de strijd verder zetten !


Als kind van een Marokkaans arbeidersgezin is 1 mei altijd een heel belangrijk moment geweest voor mij. Deze dag staat en stond internationaal in het teken van solidariteit en gelijkheid. Twee waarden die me nauw aan het hart liggen en nog altijd om strijd vragen in onze samenleving.
Gisteren legden toeleveranciers van Volvo Gent het werk neer na een racistisch voorval tijdens een werkoverleg, maar de directie liet na om daarop kordaat te reageren. Het Minderhedenforum deed begin dit jaar een onderzoek naar dienstencheques bedrijven en kwamen tot de conclusie dat zestig procent van de bedrijven zou ingaan op de vraag van klanten om geen zwarte of poetshulp van vreemde origine aan te bieden. Eén derde van de Gentenaars wil geen woning verhuren aan iemand die Mohamed heet of een andere buitenlandse naam heeft volgens een studie van Ugent. De vele getuigenissen via hashtag DailyRacisme geven aan hoe groot het probleem van racisme is en hoe schrijnend de situatie.

Ondertussen heeft de meerderheid in het stadsbestuur van Antwerpen (CD&V, Open VLD en NV-A) een voorstel van mij en Wouter Van Besien voor een anti-discriminatie en racisme plan weggestemd. Een gemiste kans van het stadsbestuur om de getuigenissen van heel wat van zijn inwoners te erkennen en aux sérieux te nemen. Dit stadsbestuur wil alvast de strijd niet mee voeren tegen dit onrecht. 

Maar niet getreurd, dit houdt ons niet tegen om met duizenden de strijd verder te zetten en diversiteit te vieren. Heel wat inwoners uit mijn stad, bestaande uit meer dan 174 nationaliteiten doen dit elke dag met kleine en grote gebaren van solidariteit! Via verschillende buurtactiviteiten, acties en protesten zetten zij de diversiteit in onze stad in de picture en duiden zij de meerwaarde daarvan. Of het nu via een toneelstuk is van SIN Collectief, slampoetry van Seckou of Anissa of evenementen van kinderen en jongeren van Kras en JES, het is duidelijk dat strijd voor erkenning via verschillende vormen gevoerd wordt. De tijd om racistische voorvallen te minimaliseren en negeren is voorbij, ongeacht wat bepaalde politici of opiniemakers durven te beweren. De tegenbeweging en haar vele moedige leiders is meer dan ooit aanwezig en gelukkig maar! 

Tegelijkertijd merk je ook dat de armoede in Vlaanderen en Antwerpen groter en groter wordt. Al Ikram, een Borgerhoutse vrijwilligersvereniging die zich hard inzet voor armoedebestrijding kan alleen de toestroom van mensen die leven in armoede niet aan. Meerdere Antwerpse scholen signaleren dat er heel wat kinderen met lege boterhamdozen op school aankomen en meer dan 6000 mensen worden afgesloten van hun watervoorziening in Antwerpen en de randgemeentes. Om maar aan te geven hoe groot de armoedeproblematiek van heel wat inwoners in onze stad is. Velen hebben zelfs geen toegang tot basisbehoeften als water en eten! 

Heel wat vrijwilligersorganisaties doen hun best om die basisbehoeften te voorzien, maar geven zelf aan dat dit geen structurele oplossing is tegen armoede. Er zijn structurele maatregelen nodig en net daarop bespaart de Vlaamse Overheid en het stadsbestuur. Er moet meer ingezet worden op gelijke onderwijskansen, jeugdwerk, toegankelijke gezondheidszorg en alle inkomens en uitkeringen moeten opgetrokken worden tot boven de armoedegrens. Sociale (grond)rechten moeten ook automatisch toegekend worden. Er moet dringend een taks shift komen om een betere herverdeling te realiseren zodat de zwaarste lasten gedragen worden door de sterkste schouders.

Samen zetten we de strijd verder voor gelijkheid en solidariteit!

donderdag 12 maart 2015

Hoeveel getuigenissen zijn er nog nodig voor er een echte aanpak komt tegen discriminatie en racisme?

“De onthullingen in de Gazet Van Antwerpen over racisme bij de Antwerpse politie stemmen me bijzonder ongerust.”, aldus Ikrame Kastit, gemeenteraadslid voor Groen in Antwerpen. “Groen kaartte al meermaals in de gemeenteraad aan dat er een dringende noodzaak is aan een globale aanpak van racisme en discriminatie bij de Antwerpse politie. Maar het gaat van kwaad naar erger. Hoeveel getuigenissen zijn er nog nodig voor er een echte aanpak komt tegen discriminatie en racisme?”

De korpsleiding neemt de klachten over racisme binnen het korps en over racistische opmerkingen tegenover de mensen in de straat, blijkbaar niet ernstig. Bovendien klasseert ze racistische uitlatingen onder “vrije meningsuiting”. Elk incident wordt geminimaliseerd door de politieleiding. En de Cel Diversiteit mág zelfs niet bemiddelen tussen collega’s na een racistisch incident.

Ondertussen posten nog steeds politiemensen racistische uitlatingen op de sociale media en wordt daar niks tegen gedaan. Nochtans beweerde Open VLD, bij monde van Annemie Turtelboom in de gemeenteraad van juni, dat dit stadsbestuur hiertegen moest optreden. Er gebeurde blijkbaar niets. Heeft OpenVLD dan niks te zeggen in dit stadsbestuur?

Burgemeester De Wever kondigde op diezelfde gemeenteraad met veel trots de vormingen rond leiderschap en diversiteit aan die voor het politiepersoneel zouden worden georganiseerd. Dat zou volgens hem een deel van de oplossing zijn. Maar nu, 9 maanden later, blijkt dat de meeste leidinggevenden binnen de politie hun kat stuurden naar deze “verplichte” opleiding. Dus ook daar blijken geen vorderingen.

Groen stelt zich ernstige vragen bij het personeels- en aanwervingsbeleid binnen de Antwerpse politie. “Dat er naast “officiële evaluaties” ook “officieuze evaluaties” zouden bestaan die ervoor zorgen dat allochtone agenten niet kunnen doorstromen naar hogere functies, vind ik hemeltergend. Hoe zullen we ooit een politiekorps krijgen dat een afspiegeling is van de Antwerpse bevolking? Uit cijfers van mei 2014 bleek dat de Antwerpse politie toen 2671 medewerkers in dienst had, waarvan er slechts 86 van allochtone origine waren. Dat is 3,22%.”, zegt Kastit. “Totaal uit verhouding, als je weet dat ongeveer 45% van de Antwerpse bevolking van allochtone origine is.”

Het gebrek aan diversiteit binnen het Antwerpse politiekorps, racisme binnen het korps tegenover collega’s, racisme van politieagenten tegenover burgers en het negeren van deze problematiek door de politieleiding zorgt ervoor dat het vertrouwen in onze instellingen in gedrang komt.

“Het is niet te verwonderen dat er een leegloop is bij de Cel Diversiteit van de Antwerpse politie, als ze hun werk niet mogen doen?! En hoe kunnen gewone burgers de politie vertrouwen, als bovenstaande feiten ongestraft blijven?”, zegt Kastit. “Burgemeester De Wever, als hoofd van de Antwerpse politie én burgervader, heeft een zéér ernstig probleem. Als de burgemeester racisme en discriminatie echt ernstig wil nemen, dan moet hij dit alles onderzoeken en hard optreden.”

In juni 2014 legde Groen een motie voor om een externe audit te laten uitvoeren naar racisme en discriminatie bij de politie. Onder het mom van wij-zijn-goed-bezig stemde de meerderheid van N-VA, cdenv en Open VLD (samen met het Vlaams Belang) deze motie weg. Na de berichtgeving van vandaag wordt eens te meer duidelijk hoe belangrijk een écht discriminatiebeleid is. Een oefening-voor-de-schijn is niet voldoende. Groen zal op de gemeenteraad van maart opnieuw vragen dat er een onafhankelijk onderzoek komt en dat er vanuit de resultaten van dit onderzoek een concreet actieplan wordt uitgewerkt.

zaterdag 10 januari 2015

Welk voorbeeld willen we geven?

Ongeloof, verwarring, onbegrip en vooral angst. Dit zijn de gevoelens waar ik als volwassene de laatste dagen mee zit na de aanslag en gijzelingen in Parijs en de aanslagen op moskeeën in Frankrijk. Als volwassene weet ik door ervaring - want wat is volwassen zijn anders dan door ervaring leren - hoe ik met mijn angst om kan gaan. Ik maak kritisch gebruik van verschillende informatiekanalen, lees uiteenlopende opiniestukken en luister naar inspirerende mensen. Mensen van allerlei komaf en geloof die de aanslagen veroordelen en er tegen ageren naar het voorbeeld van Ahmed Marabet.

Maar wat doen al die gruwelijke gebeurtenissen met kinderen en jongeren? Kinderen en jongeren hebben ook heel wat vragen over wat er gebeurd is in Parijs, maar zijn sterk afhankelijk van wat volwassenen hen aanleren. Zullen wij hen een context en perspectief bieden bij de gebeurtenissen. Zullen we hen aanmoedigen om zelf kritisch na te denken, maar ook te luisteren naar elkaar? Of zullen we hen leren veralgemenen door onze hokjes-mentaliteit aan hen over te dragen?

Kinderen en jongeren zeggen en doen wat volwassenen doen en zeggen. Nu al lees ik berichten over kinderen en jongeren die op school geconfronteerd worden met uitspraken als “het is de schuld van de islam”. Dit is het ergste wat we nu als volwassenen kunnen doen: kinderen en jongeren in onze angstige hokjes steken. Nochtans gebeurt dit vandaag als kinderen en jongeren hierover aangesproken worden op school of elders en met de vinger gewezen worden door volwassenen (en kinderen) puur omdat ze moslim zijn.

Heel wat kinderen en jongeren groeien nu al op in een samenleving waar zij zich niet in thuis voelen. Slechts 30 procent van de Vlaamse moslimjongeren voelt zich aanvaard door de samenleving. Zes op de tien moslimjongeren denken zelfs dat de Vlaamse maatschappij hen nooit als gelijke zal beschouwen. Bij meisjes is dat nog iets meer dan bij jongens (enquête GVA, 2013). Twintig procent van de Vlaamse jongeren wil geen moslims in België, één op de drie Vlaamse jongeren staat uitgesproken negatief tegenover moslims (onderzoek jeugdplatform, 2013). Jongeren met een etnisch-cultureel diverse achtergrond hebben disproportioneel veel te kampen met werkloosheid in vergelijking met hun leeftijdsgenoten. Velen van deze werkloze jongeren groeien bovendien op in armoede, want we weten dat meer dan 50 percent van de Marokkaanse en Turkse inwoners in België in kansarmoede leven.

Ik was zelf ooit zo’n kind dat zich niet thuis voelde in onze samenleving. Ik groeide op in ‘t stad waar het Vlaams Blok zegevierde. Waar de vraag of ze de absolute meerderheid en burgemeesterssjerp zouden halen met een cordon sanitair moest beantwoord worden. Op school werden wij door medeleerlingen en leerkrachten voortdurend geconfronteerd met het feit dat we anders - lees moslim - waren en nog eens buitenlandse roots hadden ook. Mijn zussen en ik werden nooit uitgenodigd op een verjaardagfeestje. Onze klasgenootjes kwamen nooit naar de onze. Nochtans verplichte mijn mama ons om iedereen van de klas uit te nodigen.

Mijn zussen, broer en ik zijn vaak razend geweest op onze ouders omdat ze naar een land zijn geëmigreerd waar ze ons niet moeten hebben. Maar als ze ons hier niet willen dan wij hun ook niet was mijn reactie toen! De fantasie dat er misschien een (Islamitische) staat zou bestaan waar wij er wel bij horen, waar verschillende mensen solidair zijn met mekaar, ongelijkheid en armoede bestrijden prioriteiten zijn en het klimaat geen bijzaak is, leek niet meer dan een illusie. Een utopie van belangrijke islamitische waarden.

Wat heeft er dan voor gezorgd dat ik geloof in en als politica werk maak van een democratische, seculiere en pluralistische samenleving? Toevalligheden spijtig genoeg. De juiste mensen op de juiste moment tegenkomen. Mensen die je als gelijke erkennen en behandelen. Via een nicht raakte ik betrokken bij een meisjeswerking van Kids (nu Kras) waar ik andere jongeren tegen kwam die dezelfde structurele uitsluiting mee hadden gemaakt als mij. Dit heeft mij doen inzien dat er veel kinderen en jongeren sukkelden om erbij te horen, niet alleen moslims of mensen met andere roots.

Ik ben dankbaar voor de kansen die we als burgers, via de politiek creëren door te investeren in organisaties zoals Kras of Samenlevingsopbouw. Hierdoor ben ik mij gaan inzetten in verschillende middenveld organisaties. Ik verdraag niet dat toeval nog steeds een grote rol speelt in de basisbehoefte van kinderen en jongeren om zich volledig deel te voelen van onze samenleving! Dit grondrecht wordt alsmaar meer met de voeten getreden. Daarom is de leefwereld van kinderen en jongeren met etnisch diverse roots versterken het enige waar ik radicaal in ben.


Kinderen en jongeren moeten zich thuis kunnen voelen in onze samenleving. Wij, volwassenen kunnen hen het voorbeeld geven. Zij hebben het recht om dat te eisen van ons. Hoe we hier werk van maken is een vraag die we met diversiteit moeten beantwoorden. Maar één ding dienen we gemeen te hebben in al onze diversiteit: de keuze om altijd in dialoog te gaan en het menselijke in mekaar terug te vinden, want dat hebben we allemaal gemeenschappelijk.


woensdag 26 november 2014

Hoger onderwijs: een elitaire bedoening?




Het hoger onderwijs dient extra te besparen. Dit laat zich zwaar voelen: besparingen op personeel, studenten- en sociale voorzieningen koten, resto's,... De meest in het oog springende maatregel is echter de drastische verhoging van het inschrijvingsgeld, van 620 naar 890 euro.

Kwaliteitsverlies?

Heel wat studenten, hoogleraars en rectoren trokken de laatste weken meerdere malen aan de alarmbel. Zo liet rector Torfs (KUL) onlangs optekenen: "Door het hoge aantal studenten en doctorandi zitten we al op ons tandvlees. Het personeelsbestand verder doen dalen, zou ervoor zorgen dat kwalitatieve begeleiding onmogelijk wordt, wat op zijn beurt zal leiden tot lagere slaagcijfers." Meer doen met minder personeel, is onmogelijk.

Hoger inschrijvingsgeld ondergraaft democratisering onderwijs

Onderwijs moet iedereen de kans bieden om zijn talenten ten volle te ontplooien en te benutten op de arbeidsmarkt. De verhoging van het inschrijvingsgeld betekent meteen een hoge extra drempel voor de minder kapitaalkrachtige studenten. Mensen met een beperking, of werkstudenten spreiden hun studies snel over meerdere jaren. Zij zullen dan ook jaarlijks geconfronteerd worden met deze meerkost. Levenslang leren, het mantra van de Europese Unie, wordt op die manier een dure aangelegenheid.

Voorts is het nog erg onduidelijk wat er gaat gebeuren met het Aanmoedigingsfonds en andere vormen van doelgroepspecifieke begeleidingen, die de drempels verlagen bij jongeren die moeilijker hun weg vinden tot het hoger onderwijs.

Toegankelijk onderwijs moet een basisrecht zijn. Deze selectie op basis van financiële draagkracht herproduceert de sociale ongelijkheid, onderwijs verliest haar democratiserende functie. Men dient in te zetten op maatregelen die sociale ongelijkheid tegengaan, in plaats van deze te versterken.

Studieleningen

Als antwoord op deze besparingen wordt steeds vaker het idee van de studieleningen geopperd. Jongeren hebben het de eerste jaren sowieso al erg moeilijk op de arbeidsmarkt. Bovendien is het sowieso al een dure periode in iemands leven: zorgen voor een eigen stek, een gezin stichten, ... Een maandelijkse afbetaling van bijvoorbeeld €500 per maand betekent een grote financiële belemmering. Het vergroot enkel de kans op armoede, het versterkt de ongelijkheid en kan dan ook nooit een oplossing bieden.

Hoe zit het in de rest van Europa?

Vaak wordt het argument opgeworpen dat ons onderwijs veel kost in vergelijking met de rest van Europa. Dit hangt natuurlijk af met welke landen je België vergelijkt! In Denemarken, Noorwegen, IJsland, Finland, Slovenië, Duitsland, Zwitserland, Kroatië en Schotland dient er helemaal geen inschrijvingsgeld betaald te worden.

Volgens de OESO dreigt Vlaanderen achterop te hinken qua aantal hooggeschoolden ten opzichte van de rest van Europa. In een kenniseconomie is dit vrij problematisch. Nu besparen op onderwijs impliceert dat ons dit in de toekomst duur komt te staan.

Iedereen heeft recht op gelijke toegang tot hoger onderwijs en we moeten ons dan ook verzetten tegen de besparingen van de Vlaamse Overheid. We zijn niet alleen, de petitie tegen de verhoging van het inschrijvingsgeld heeft ondertussen al meer dan 20000 handtekeningen.

dinsdag 1 juli 2014

Ramadan Mubarak




Enkele dagen gelden begon er een speciale maand voor de moslims over de hele wereld; de Ramadan. Voor mij is dit vooral een maand waar ik ook met nostalgie elke keer moet terugdenken aan mijn jeugd. Een maand waarin mijn mama een week ervoor startte met het maken van chebakia (honingkoeken) en dadels en ingrediënten in huis haalde om hreira (soep) te maken. De enigste maand in het jaar waarin mijn ouders ons ‘s avonds buiten niet moesten komen zoeken om ons allemaal rond de eettafel te krijgen. We waren allemaal op tijd thuis om in de woonkamer samen te kunnen avondeten. Heel de dag liep ik te fantaseren over wat ik allemaal ‘s avonds zou eten. We startten altijd met een gigantische tafel met heel wat lekkers, maar na een dadel en hreira zitten we allemaal al vol. Nu 16 jaar later na mijn eerste Ramadan hebben we nog altijd dezelfde tradities, een maand waar we elkaar dagelijks opzoeken om samen het vasten te breken.

Voor mij is dit ook een maand waarin minderbedeelden centraal staan. Als ik zie wat een effect het niet eten overdag op mijzelf heeft fysiek en psychologisch dan kan ik het mij maar moeilijk voorstellen hoe minderbedeelden dit dagelijks kunnen volhouden. Wij hebben dan de luxe om ‘s avonds een goede maaltijd te nuttigen, wat spijtig genoeg geen realiteit is voor iedereen.

Het is ook een maand waarbij ik zelf stilsta bij wie ik ben, wat ik in mijn leven centraal zet en hoe ik beter kan zijn. Mijzelf uitdagen en vooral mijzelf in vraag stellen. Hopen dat dit ervoor zorgt dat ik een betere mens kan zijn, zeker ten opzichte van mijn medemensen. En een innerlijke rust te vinden, die ik broodnodig heb om energie te blijven vinden om te vechten tegen ongelijkheid, maar ook om begrip te kunnen tonen voor zaken die ik niet snap. En vooral dankbaar zijn! Want wij hebben uiteindelijk geluk dat vasten voor ons een periode in ons leven is en geen levenswijze, want nog altijd leven er 840 miljoen mensen in hongersnood. Dankbaar dat ik deze maand ook kan beleven met geliefden rondom mij. Dankbaar dat ik de vrijheid heb om mijzelf in vraag te stellen en over de wereld te kunnen reflecteren.

Wens jullie allemaal een gezegend Ramadan toe!


Ramadan Mubarak!

woensdag 18 december 2013

Migratie, toen en nu // De verloren generatie

Voor de reeks 50 jaar migratie pende Youssef  het migratieverhaal van zijn vader neer. 
En verhaal dat ons allemaal bekend voor komt en die ik graag met jullie deel.

20131218-104055.jpg
Foto © Safiye Bingöl

Zie link hieronder:

maandag 30 september 2013

Hoe kan je kind veel te jong verliezen aan een smerige oorlog ver van huis goed komen?

Wakker worden met een smsje van mijn moeder dat we een vroegere buurvrouw en een goede vriendin  moeten bezoeken omdat haar zoon gesneuveld is, brengt het conflict in Syrië ineens heel dichtbij…

Samen zijn we opgeroeid in dezelfde wijk en op vroege leeftijd hadden wij door dat we pech hadden om met de “foute” kleur geboren te zijn, opgroeien in een stad waar in bepaald wijken Vlaams Blok net geen 50 percent haalde geeft de sfeer weer van toen.

De samenleving is er in gefaald om hem hier te houden.


Voor er weer belachelijke verklaringen naar voren geschoven worden over zijn omgeving wil ik duidelijk maken dat hij uit een prachtig gezin kwam. Toen mijn moeder langdurig in het ziekenhuis opgenomen was hebben zij dagelijks eten komen brengen, stonden zij klaar voor een babbel, een grootte steun in een moeilijke periode voor ons gezin. Die steun zal ik nooit vergeten, ik wou dat ik hen nu even hard kon steunen.


Terwijl politici zich bezig houden met brochures te maken en wedstrijdjes om te hardst mensen tegen mekaar opzetten, zie ik vooral een gezin in diepe rouw voor hun zoon/ broer die ze kwijt zijn. Ik wou dat ik de pijn kon wegnemen. Kon zegge het komt wel goed...Maar hoe kan je kind veel te jong verliezen aan een smerige oorlog ver van huis goed komen?

donderdag 8 augustus 2013

El Eid Moubarak!

 

 Ik wens iedereen een fijne en liefdevolle en gezegende Eid-Fitr.

 





 

vrijdag 15 maart 2013

Twee maten en twee gewichten!

1 Mei staat van oudsher in teken van de Internationale Solidariteit. Deze solidariteit is net één van de basispeilers waarop diversiteit, mensenrechten, duurzame ontwikkeling, migratie, eerlijke handel, enz steunen.
En net op deze dag geeft Bart De Wever, burgemeester van Antwerpen toestemming aan Neofascisten om in Borgerhout een betoging te houden. Zogezegd in naam van de “vrije meningsuiting”.

Vrije meningsuiting is uiteraard een absoluut democratisch recht, maar daar dient omzichtig mee omgesprongen te worden. Organisaties, zoals het neofascistische N-SA, verklaren duidelijk niet in onze samenleving de democratische spelregels te willen spelen, en komen aldus buitenspel te staan. Aanzetten tot haat, geweld, discriminatie en intolerantie zijn geen uitingen van een vrije mening en zijn nog minder democratisch …

Toch slaagt onze burgemeester er in om zeer selectief op te treden bij het toekennen van toelatingen om te betogen in onze gemeente, zo kondigt hij voor Sharia4Belgium wel een overroepen samenscholingsverbod af, na de aankondiging van slechts één aanhanger van Sharia4Belguim om te betogen in Borgerhout… twee maten en twee gewichten, dus !

Wat men misschien minder weet is dat de leden van N-SA geen doetjes zijn. Kopman Eddy Hermy is zijn burgerrechten (!?) kwijtgespeeld en de correctionele rechtbank acht hem schuldig aan inbreuken op de antiracismewet en aanzetten tot rassenhaat. De leider van het N-SA Hermy heeft al heel wat op zijn kerfstok staan, zo is hij veroordeeld voor deelname aan een gewelddadige aanval op een boekhandel (blijkbaar te 'links' voor hem) waarbij de uitbaters ernstig verwond geraakten. Daarenboven is hij ook veroordeeld wegens lidmaatschap van een privémilitie die met een moordcommando naar Voeren wou rijden om een Waals politicus te vermoorden.
Aan deze organisatie wordt dan nu toelating verleend om de straten van Borgerhout onveilig te maken door luidkeels hun haat te laten weergalmen in Borgerhout.
Blijkbaar is men er in steden als Gent en Mechelen wel in geslaagd om het kaf van het koren te scheiden…

Of is het dat nu net wat Bart de Wever bedoelde met een nieuwe aanpak, een stijlbreuk met het verleden? Wil hij net terug naar het verleden ?

Hiermee een zoveelste kaakslag voor Borgerhout vanuit het “schoon verdiep”. Wat probeert men hier eigenlijk mee te bereiken? Is dit het beeld dat men van Antwerpen wil geven aan de buitenwereld?

Dit is alvast niet het Antwerpen waarvoor ik sta en zeker niet waar Borgerhout voor staat.
Samen blijven wij resoluut de kaart van diversiteit trekken, samen blijven we gaan voor onze wijk. Die multicultureel is en dat maakt het leven hier net zo interessant en aangenaam. We hebben geen boodschap aan stemmingmakerij en oproepen tot haat van wie dan ook!

Voor het N-SA en co heb ik één boodschap: we zijn hier én blijven hier, wen er alvast maar aan!

zondag 7 oktober 2012

DRIE AANBEVELINGEN, om er geen overwinning op het niveau van politieke cosmetica van te maken, NA AFSCHAFFEN 'ALLOCHTOON'


Donderdag 20/09/12 lanceerde De Morgen 'Waarom wij DMorgen ‘allochtoon’ niet meer gebruiken'. Een broodnodig initiatief volgens mij en dan nog wel vanuit de media zelf!
Sindsdien las ik vele sceptische reacties onder andere op dewereldmorgen. Daarom lever ik mijn bijdrage aan een moeilijk maar noodzakelijk debat dat over veel meer dan semantiek gaat. Wat volgt zijn drie aanbevelingen voor hoe het verder kan.
Op verschillende facebookpagina’s lees ik dat het woord 'allochtoon' afschaffen niets zal oplossen. Meestal gevolgd door een gedeelde ergernis dat 'moslim' al het vervangwoord is in de media dus ook (nog) in De Morgen. Dit is zo. Een woord afschaffen op zich lost inderdaad geen problemen op en een vervanger nog minder. Dat hebben de journalisten van De Morgen ook al door.
Sami Zemni’s boek ‘Het Islamdebat’ vertelt ons dat 'mediamoslims' in hetzelfde bedje ziek zijn als 'allochtonen'. Ook lezers van krantenkoppen kunnen opmerken dat 'moslim' al vaak het synoniem van 'allochtoon' is.
1. Schrap ook de logica erachter
Het echte probleem zit hem dus in meer dan de woorden, 'allochtoon' én 'autochtoon', die gebruikt worden, maar dat betekent niet dat we die woorden dan zomaar moeten blijven behouden. Integendeel, we moeten ze afschaffen om alle redenen die Marc Hooghe, Patrick Loobuyck en anderen neerpenden in De Morgen. Maar vooral, we moeten een stap verder durven zetten door de of/of logica achter de concepten van deze woorden te vernietigen.
Concepten en logica klinken wollig omdat ze denkbeeldig zijn. Maar als mensen iets denkbeeldig als echt beleven heeft dit echte gevolgen. Denk maar aan de angst die je voelt als je denkt dat iemand je achtervolgt en wat je daardoor doet. Zo denkt men echt dat Vlaanderen ooit een homogene cultuur had waar iedereen goed met elkaar overweg kon. Niets is echter minder waar, maar dat maakt het dus niet minder waar.
De dominante of/of logica achter deze concepten wordt gedreven door de behoefte en het gevoel om ergens bij te horen. Ergens bij willen horen zit diep in onze evolutionaire stabiele strategie. Maar toegepast met een of/of denken resulteert dit in een samenlevingsideaal bestaande uit een homogene bevolking met een eigen identiteit en cultuur waartoe men behoort of niet (zie sociologe Nadia Fadil).
Het woord 'allochtoon' afschaffen krijgt dus pas geloofwaardigheid als ook de of/of logica aan invloed inboet. Hiervoor moet men een en/en logica creëren, beoefenen en stimuleren. Ik ben moslim en Belg, supporter voor België en Algerije. Maar de duivels worden wereldkampioen!
2. Problemen benoemen en aanpakken met algemeen beleid
Het is waar dat er zonder benoeming van een probleem en doelgroepen geen beleid kan gevoerd worden. Helaas verwart men de nood aan de benoeming van een probleem met de benoeming van een doelgroep. Dit leidt tot het problematiseren van vaak a priori slecht gedefinieerde doelgroepen.
Een eerste stap is dus om een onderscheid te maken tussen een probleem dat zich stelt en de oude voorbijgestreefde doelgroepen (allochtoon/autochtoon) waarmee beleid werkt. Bij het vaststellen van een probleem moet onderzoek uitwijzen welke factoren bepalen of iemand ermee te maken kan krijgen.
In een tweede stap bepaalt men doelgroepen op basis van deze precieze criteria. Etniciteit is daarbij niet iets dat doodgezwegen moet worden au contraire. Gebruik het als een van de verzamelcategorieën zoals geslacht, leeftijd, scholingsgraad, dwars doorheen andere criteria snijdend. Er hoeft geen allochtone werkloosheid te bestaan om werkloosheid aan te pakken voor iedereen!
De angst zit nochtans diep bij een aantal mensen en organisaties die opkomen voor minderheden omdat ze vrezen dat met het schrappen van woorden als 'allochtoon' het algemene beleid en de lokale verantwoordelijken hen dan volledig zullen schrappen en er niets speciaals meer voor hen gebeurt.
Deze angst is helaas gebaseerd op een realiteit die zich (zowel vroeger als nu) te vaak voordoet. De oplossing is echter niet om zo'n containerbegrip te blijven gebruiken en versterken, maar om een algemeen beleid te verplichten om iedereen in gelijke mate te bereiken. We moeten onze angst samen met woorden als 'migrantenkinderen' en 'allochtonen' loslaten en onze energie inzetten op het sterker maken van algemeen beleid en correcter doelgroepenbeleid zoals zonet beschreven.
Omgaan met diversiteit in de praktijk is in de eerste plaats omgaan met individuen en complexe en paradoxale identiteiten. Voor beleid betekent dit dat groepen best worden gedefinieerd vanuit het probleem dat zich stelt.
3. Geen geuzennaam en toch fier
Uit een overlevingsdrang of coping mechanism hebben velen gekozen om van 'allochtoon' een geuzennaam te maken. Dat betekent dat de bespotte doelgroep zelf het spotwoord recupereert en er een erenaam van maakt zoals bijvoorbeeld PAS (Platform allochtone studenten) en PAJ (Platform allochtone jongerenwerkingen). Het woord allochtoon afschaffen is niet hetzelfde als een verbod op 'het trots zijn op je roots'. Iemand kan perfect hier geboren zijn en trots zijn op zijn Algerijnse of Nigeriaanse afkomst zonder zichzelf een 'allochtoon' te noemen. Vraag dat maar aan Hakim en Joeri.
Mensen van buitenlandse afkomst die weigeren om zich ook als Belg te zien en zich bijvoorbeeld enkel Marokkaan noemen, moeten beseffen dat ze daarmee de of/of logica bevestigen. Ook al geven velen aan dat ze dit doen omdat ze zich niet aanvaard voelen in onze samenleving mét hun zichtbare verschillen. Het is niet omdat Theodore Dalrymple en Etienne Vermeersch inhakken op dubbele nationaliteiten dat etnische minderheden zichzelf buiten de samenleving moeten zetten.
Integendeel, mensen die hun gevoel van trots over zowel hun Belgische als andere roots ten volle kunnen beleven zijn van onschatbare waarde als potentiële bruggenbouwers in een globaliserende wereld van lokale superdiversiteit.
Ikrame Kastit - Kandidaat verkiezingen Groen Antwerpen/Borgerhout
Hakim Benichou - Activist tegen discriminatie

Niet in onze naam


Zaterdag betoogden een kleine groep extremistische heethoofden in Borgerhout. Aanleiding was zogezegd de anti-islamfilm ‘Innocence of Muslims’. Tegelijkertijd werd de 300ste verjaardag van de Borgerhoutse reuzenstoet gevierd. Er is al heel wat te doen geweest in de media over de betoging. Grote verliezer in de hele berichtgeving is Borgerhout, in het bijzonder de etnisch diverse gemeenschap. Voor de zoveelste keer. Dit willen wij niet langer laten gebeuren.

Zaterdag was een prachtige dag. Het was feest in heel Borgerhout. Ruim duizend mensen van heel diverse achtergronden liepen mee in de Reuzenstoet. Een heel jaar lang hebben ze hard gewerkt om elk met hun vereniging, school, sportclub een prachtreus te maken. Er waren in totaal bijna 60 nieuwe reuzen. Er was muziek, een braderij, de sfeer was fantastisch. Langs de kant stonden meer dan 20.000 mensen te genieten van het spektakel. Onder hen ook heel veel moslims: mannen, vrouwen, jong en oud. Stoet, publiek en de kraampjes rondom waren een perfecte afspiegeling van wie er in Borgerhout leeft, woont en werkt.


En toen kwam de betoging de reuzentocht verstoren. Voor alle duidelijkheid: wij vinden de anti-islamfilm ook onsmaakvol. Het is pure provocatie. We kunnen begrip opbrengen voor een vreedzame optocht maar niet voor wat er zaterdag gebeurd is. Een kleine groep extremisten vond het nodig om een prachtig evenement als onze Borgerhoutse Reuzenstoet te verstoren. Dit keuren wij af. Voor ons is het duidelijk: het is steeds dezelfde groep jongeren die het voor de rest van de gemeenschap verpest. Zij plaatsen de moslimgemeenschap in een slecht daglicht en voeden het racisme. Om het even welke reden is goed voor hen om amok te maken. Heel wat moslims zijn bovendien zaterdag zelf het slachtoffer geworden van dit extremisme. Er waren misschien 50, hooguit 100 relschoppers, toch werden er 230 mensen opgepakt. Wie er Marokkaans uitzag en toevallig passeerde langs den Drink (of nieuwsgierig toekeek) werd mee aanzien als een aanstoker, werd mee ingesloten en opgepakt. Eén van de ondergetekenden heeft het van dichtbij meegemaakt en is op het nippertje kunnen ontkomen. Voor hen kwam er een abrupt einde aan een mooie feestdag.
De media hebben van het spektakel gesmuld - een beetje van de stoet maar helaas vooral van de rellen. De berichtgeving was op die manier precies het omgekeerde van de realiteit: in Borgerhout zelf was de stoet hoofdzaak, en de rellen een gebeurtenis in de marge. De 1.000 deelnemers en de meer dan 20.000 toeschouwers hebben niet toegestaan dat hun feest verpest werd door enkele heethoofden en daar zijn wij bijzonder fier op.
De VRT meldde zondagmiddag dat er weinig allochtonen voor de camera wilden getuigen om de betoging te veroordelen. Dat 10.000 Borgerhoutenaren van Marokkaanse origine er zaterdag voor kozen om van de reuzenstoet te genieten en geen aandacht te besteden aan de boodschap van de heethoofden, lijkt ons nochtans een duidelijk signaal. Bovendien zijn er wel allochtonen die willen getuigen dat zij niet akkoord gaan met het optreden van de relschoppers. Kijk naar ons. Wij zeggen duidelijk: niet in onze naam. Maar wij werden helaas niet gecontacteerd door de VRT.
Door actief engagement op te nemen in de politiek en ons kandidaat te stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober, willen wij tonen dat wij ook ons steentje willen bijdragen, net zoals vele anderen etnisch-diverse Borgerhoutenaren. Denk maar aan de fietstocht voor veiliger verkeer langs alle Borgerhoutse moskeeën, de prachtige reuzin-met-de-hoofddoek Fatima die meeliep in de stoet en de brede werking van het Platform Allochtone Jeugdwerkingen (PAJ). Allemaal signalen dat de Marokkaanse Borgerhoutenaren hard meewerken aan een beter Borgerhout. Al dat werk willen wij niet laten verpesten door een paar ruziemakers. Antwerpen is en blijft van iedereen. En daar kunnen enkele heethoofden en enkele politici die het nodig vinden ons allemaal over dezelfde kam te scheren, niets aan veranderen!
Ikrame Kastit, Omar Aljattari en Nadia Bachgada zijn moslim en kandidaat voor Groen in Borgerhout

vrijdag 17 augustus 2012

Eén pot nat?


Hoe komt het dat een deel van onze politici en media problemen in de grootstedelijke context alleen maar bekijken in het wij-zij verhaal? Ondanks de expliciete wens van Sofie Peeters om van haar documentaire geen ‘’allochtonen probleem” te maken is dat exact wat velen ervan maakten. Het  toppunt van deze manier om problemen te framen verscheen afgelopen dinsdag in de Standaard van Luckas Vander Taelen. Spijtig genoeg was ik niet verbaasd na het lezen van zijn opiniestuk les garçons de la rue in Brussel. Het zoveelste van de laatste weken (maanden en jaren), waarin “groepen” mensen en hun cultuur bij problemen ineens toch niet bij ons horen.

Hierbij slagen Lucas Vander Taelen en anderen erin om een resem uiteenlopende stedelijke problemen van zich af te schuiven en uitsluitend te verklaren door de familiale en culturele achtergrond van de anderen. Dit is natuurlijk het makkelijkst om complexe problemen te verklaren: l’enfer c’est les autres. En die anderen worden omschreven als allochtonen, moslims, maghrebijnse jongeren, vreemdelingen en zo kunnen we even doorgaan. Ik voel me altijd persoonlijk zwaar beledigd door deze veralgemeningen, want ik word automatisch (met zoveel anderen) in een groep gegooid die beladen wordt met alle zonden van Israël. Hoeveel generaties gaat dit nog duren?

Volgens Luckas is dit geen stigmatisering maar zelfs positieve discriminatie, wat een ironie. Maar ik ben het over 1 ding wel eens met hem en dat is dat sommige Brusselse  politici (maar ook anderen) hun kop diep in het zand steken bij stedelijke problemen. Echter, daar reken ik Luckas zelf ook bij. Doordat hij zich blijft focussen op afkomst en religie zorgt hij er mee voor dat echte oorzaken niet aangepakt worden op lange termijn. Dus weer een politicus die geen echte oplossingen zoekt en zich populair maakt door het wij-zij verhaal stoer verder te zetten. En dit (begrijpe wie begrijpen kan) in het belang van de groep die hij viseert!?

Problemen oplossen doe je volgens mij op een ander manier. De eerste en belangrijkste stap is door ze op een juiste en genuanceerde manier te kaderen of framen. Dat doe je niet door een van vele situationele factoren uit te vergroten en al helemaal niet door veralgemeningen te maken over groepen mensen. Het allemaal in 1 pot gooien en oorzaken versimpelen naar cultuur in een wij-zij kader is hier (en elders) niet de weg die leidt naar de verschillende oplossingen die zo nodig zijn.

Luckas Vander Taelen heeft er een heilige schrik voor dat we problemen niet meer durven/mogen benoemen. Maar hij beseft niet dat zijn framing van problemen er net voor zorgt dat mensen geen problemen durven aan te kaarten omdat die anders toch maar misbruikt worden om weer een groep te stigmatiseren. Zo zijn we nog verder van huis. Daarom zouden mensen als Vander Taelen moeten stoppen met problemen te culturaliseren. Stedelijke problemen zoals seksisme op straat en criminaliteit kunnen we terugvinden in Antwerpen, Brussel, New York, Londen,Kaapstad…  En 1 ding is overduidelijk: mensen en groepen die zulk wangedrag vertonen komen niet uit dezelfde culturele achtergrond, maar hebben wel andere zaken gemeen.

Ondertussen zijn we bij Groen Antwerpen gestart met een campagne “Allemaal Antwerpenaar”, maar spijtig genoeg merk ik dat niet iedereen op die manier naar onze steden kijkt. Mensen blijven vreemdelingen voor velen, doet er niet toe hoe hard ze zich inzetten, hoelang ze hier wonen of dat ze hier geboren zijn. Hier moeten we dringend vanaf als we onze stedelijke problemen willen aanpakken op een duurzame manier. Dus voor alle duidelijkheid: dit kan alleen maar doordat we erkennen dat dit ONS probleem is en we alle inwoners van een stad als gelijkwaardige burgers benaderen. Geen 1ste en 2e rang-burgers, maar allemaal volwaardige burgers.

woensdag 2 mei 2012

The Godfather regeert in Leuven

Op 31maart wilden enkele vrienden op de Oude Markt in Leuven de verjaardag van een vriend gaan vieren. Een avond die veelbelovend begon eindigde echter in mineur; twee broers werden geweigerd aan de ingang van een café volgens hen omwille van racistische motieven.  Alsof dit nog niet erg genoeg was, achtervolgde een groep portiers de 2 jongemannen en sloeg hen ineen. De reactie van de cafébaas hierop was dat hij niet verantwoordelijk is voor zijn portiers wanneer ze zijn café verlaten. Tot slot maakte de VRT en andere media op minder dan acht uur tijd daders van de slachtoffers met als orgelpunt het interview van Lieven Verstraete in ware inquisitiestijl tijdens Terzake.

Als kers op de taart kwam burgemeester Tobback recent zijn bijdrage leveren in de verdachtmaking van de slachtoffers. In De Morgen online van 26 april beschuldigde hij een van de twee mannen ervan leugens te verkopen en dreigde ermee hem te vervolgen wegens smaad. Bovendien viel Tobback, net als Lieve Verstraete,  de werkgever van de man aan: “de man van het Minderhedenforum koos dus het verkeerde café uit om publiciteit te maken voor de campagne die zijn organisatie heeft opgestart tegen racisme in het uitgaansleven.” Dit heb ik nog nooit meegemaakt, een burgemeester die een burger uit zijn stad (en zijn werkgever) rechtstreeks aanvalt via de pers terwijl het onderzoek naar de feiten nog bezig is!
Laten we meteen duidelijk zijn: het Minderhedenforum heeft geen campagne lopen over racisme in het uitgaansleven. Dus ik raad Mr. Tobback aan om in het vervolg eerst de feiten op te vragen vooraleer hij zulke uitspraken doet. Misschien moet het Minderhedenforum wel met een campagne rond racisme in het uitgaansleven beginnen, want de klachten lopen daar massaal binnen. Misschien moeten ze dat dan ineens linken aan burgemeesters die het probleem blijven negeren.

De situatie is vrij duidelijk voor mij; kritiek op het beleid is in Leuven (maar zeker niet enkel daar) ontoelaatbaar. Als ik Tobback hoor spreken komt hij op mij over als een dictator: durf mijn beleid kritisch te bekijken en ik maak u monddood!

Een gerelateerd feit: in 2011 steeg het aantal meldingen bij het Meldpunt Discriminatie Leuven met 70%. Het Meldpunt Discriminatie deed enkele aanbevelingen aan de lokale overheid met het oog op het verminderen van het discriminerende deurbeleid van een aantal danscafés. Danscafés werden bijvoorbeeld nogmaals aangemoedigd om een eenduidig intern huisreglement op te stellen en te afficheren aan de deur.
Naast deze stijging van meldingen bij het Meldpunt discriminatie zijn er voldoende recente gegevens en studies die aantonen dat de problematiek van discriminatie niet te ontkennen valt; In het eindrapport gelijke kansen van CESO aan de KU Leuven blijkt dat de overgrote meerderheid (meer dan 80%) van zowel ‘autochtone’ als ‘allochtone’ respondenten het erover eens zijn dat etnische en religieuze minderheden in België regelmatig gediscrimineerd worden. Vooral in hun zoektocht naar werk, in het uitgaansleven en in het contact met politie merken zowel ‘allochtonen’ als ‘autochtonen’ op dat er een systematisch ongelijke behandeling is van allochtonen. Eind april kwam in het jaarlijks rapport van ENAR naar voor dat er structureel racisme aanwezig is in alle lagen van onze samenleving. Amnesty International heeft vorige week een nieuw rapport over discriminatie van specifiek moslims in Europa uitgegeven en daar blijkt dan weer uit dat moslims in België meer te maken hebben met discriminatie dan anderen. Verder is er ook nog een recent artikel in MO dat politiegeweld tegen burgers,  ook op basis van discriminatie, aankaart. De commissie justitie van de Liga van de Rechten van de Mens krijgt 2 klachten per week binnen over politiegeweld. En zo kunnen we nog wel even doorgaan helaas, want niemand bij zijn gezond verstand kan blij zijn met deze feiten zeker de slachtoffers niet.

Het lijkt er dus op dat dit geen alleenstaand incident is maar eerder een maatschappelijk probleem. Of zijn dit volgens Godfather Tobback ook allemaal leugens? Verzinsels van verenigingen en internationale organisaties over racisme? Hebben de jongens in Leuven  zichzelf misschien een pak slaag toegediend. Het is werkelijk verbijsterend hoe Mr. Tobback dit heeft aangepakt.  Als bestuurder en politicus met zijn groot gelijk viseert hij een burger en ontkent hij tegelijkertijd de problematieken. Ook het voorafgaande optreden van schepen Ridouani (net na de feiten in Leuven) op het nieuws was zeer zwak.

Soms vraag ik mij af op welke planeet deze politici leven? Wat  een nobele bijdrage had kunnen zijn tot nultolerantie voor racisme en discriminatie in de uitgaanssector (en uiteraard in alle sectoren), draaide uit op een Leuvense burgemeester die de feiten gewoon niet au sérieux neemt en zelfs afdoet als pure nonsens. Als politici voortdurend bezig zijn met hun beleid te verdedigen en alles wat daar tegenin druist te verdraaien, wordt de waarheid ongeloofwaardig gemaakt en regeert de leugen. De leugen dat Leuven een diversiteitsvriendelijke stad is met een adequaat antidiscriminatie beleid. De leugen dat burgervader Tobback er is voor alle Leuvenaren en hen ruimte geeft voor kritiek.


woensdag 4 april 2012

Discriminatie gesubsidieerd door de overheid

De reportage van Koppen op 28/3/2012 brengt weer een pijnlijk feit naar boven, namelijk discriminatie in de dienstenchequesector. Uit de undercoverbeelden is het duidelijk dat sommige bedrijven die met dienstencheques werken de antidiscriminatiewet niet toepassen of zelfs volledig negeren. Ze vragen of de personeelsleden van allochtone afkomst mogen zijn en bij een bepaald bedrijf hanteren ze zelfs een invulformulier waar je kan aankruisen of je huishulp buitenlands mag zijn. Dit is zo’n zichtbare discriminatie dat het probleem veel dieper moet liggen. De manier waarop de bedrijven deze discriminatoïre praktijken zo open en bloot uitoefenen is veelzeggend en duidt op een dieper liggend maatschappelijk fenomeen. Misschien is dit een probleem van een hele samenleving?

Om eerlijk te zijn ben ik niet verbaasd over de reportage. Dit zijn niet de eerste wanpraktijken die in de media worden belicht. We hebben de Adecco zaak gehad met apartheidslijsten voor allochtonen en autochtonen. Deze apartheidslijst stelde hen in staat te registeren registreren welke bedrijven geen allochtonen werknemers wilden aannemen. Vervolgens werden dezelfde praktijken blootgelegd in de reportage van VOLT (15/09/2011) waarin te zien was dat 7 op de 8 interims geen probleem had met klanten die geen allochtone werknemers wilden aanwerven. Uit het gelijke kansen rapport van 2011 blijkt dat een kwart van de Vlamingen discriminatie op de arbeidsmarkt een heel normale zaak vindt. Recent hadden we ook Wouter Torfs, CEO van de gelijknamige schoenenwinkelketen, die op Radio 1 zei dat vrouwen met een hoofddoek niet welkom zijn om als verkoopsters in zijn winkels te werken, want dat zou de verkoopcijfers doen dalen.

De boodschap is dus dat discriminatie toelaatbaar is als dé klant hierom vraagt of als bedrijfsleiders denken dat dé klant dit vraagt. Het gaat de foute kant op als bedrijven personeel gaan aannemen op basis van uiterlijke kenmerken in plaats van capaciteiten. Zeker als dit gedoogd wordt door de overheid.

Ik hoor Monica de Coninck  graag zeggen dat discriminatie niet toelaatbaar is in de dienstensector. Ik zou zelfs verder gaan, discriminatie is ontoelaatbaar eender waar. Niet bij Torfs, niet in de diensentensector, niet bij interims, niet in de horeca. Spijtig genoeg hoor ik van ministers steeds veel woorden maar in al die jaren zie ik nog weinig actie. Een discriminatiewet is niet goed genoeg zolang er geen praktijktesten zijn met bijhorende sanctionering, anders blijft deze maatregel dode letter. Zolang er geen andere maatregelen komen gaan we om de zoveel tijd weer een reportage krijgen waar wanpraktijken worden blootgelegd. Telkens opnieuw zullen we enkele verontwaardigde reacties van politici krijgen waar het ook dan bij zal blijven als dit probleem niet structureel wordt aangepakt met een effectief handhavingsbeleid.

Discriminatie moet een prioriteit zijn van heel de regering op alle vlakken. Hoeveel VRT testen zijn er nog nodig voor er echte maatregelen komen? Al die politici die de laatste 15 jaar met seclectieve selectieve verontwaardiging reageren nadat er wanpraktijken in de media uitgezonden werden vraag ik om hun verantwoordelijkheid op te nemen en instrumenten uit te werken die discriminatie echt aanpakken. Hierbij raad ik aan om te kiezen voor praktijktesten mét bijhorende sancties. Hoog tijd voor nultolerantie ten opzicht van discriminatie! 

woensdag 25 januari 2012

Open brief aan burgemeester Patrick Janssens en Minister Annemie Turtelboom

Geachte mevrouw de Minister,
Geachte heer Burgemeester,

Ik schrok enorm hard toen ik zaterdag in de krant las dat er drugsdealers binnengevallen waren in Café Palace in de Korte Zavelstraat. Ze smeten er met borden, glazen en de kassa en ze bedreigden de eigenaar. Bovendien zeiden ze dat ze hem konden laten afmaken voor 1000 euro. Nu, ik was de dag ervoor net daar iets gaan drinken met enkelen om de situatie te bespreken waar de buurt momenteel mee te maken heeft. Dit is een man die zijn nek uitsteekt, die het opneemt voor de buurt en voor de andere handelaars in de wijk. Na alles wat er de laatste tijd gebeurd is, vormen de bedreigingen aan het adres van deze man de druppel die bij mij de emmer doet overlopen, daarom mijn open brief. Meneer Janssens, Mevrouw Turtelboom, dit is onaanvaardbaar!

Café Palace is het café waar u een tijdje geleden het buurtinformatienetwerk voor zelfstandigen (BIN-Z) van de zone '2060' officieel inhuldigde. Weet u dat nog Meneer de burgemeester? Waar u met heel veel pers aanwezig was om dit voor te stellen. Nu dat de pers niet aanwezig is, wou ik u vragen waarom u nu de noodzaak niet vond om zichtbaar aanwezig te zijn? Waarom u nog niets van u hebt laten horen? U moet toch te weten zijn gekomen dat de laatste weken de drugsdealers terug actief zijn in de buurt, terug dealen en plein public in onze straten. Zelfs de drugsdealers die in de zomer zijn opgepakt na de rel tussen 200 winkelaars en de drugsdealers in de Korte Zavelstraat/Handelstraat lopen ongegeneerd terug op straat te dealen. Een burgemeester hoort er toch vooral te zijn voor de inwoners die hem op dat moment nodig hebben, nietwaar? Waarom zien we u dan zo weinig? Is de seefhoek ook van A?

De handelaars en buurtbewoners voelen zich aan hun lot overgelaten, totaal vergeten door de politiek. Of is dit een bewuste zet? Sommige handelaars denken zelfs dat u ze vrij spel geeft zodanig dat ze uit andere buurten wegblijven. Laten we eerlijk zijn, als dit zou gebeuren op de Meir of in de hippe Huidervetterstraat zou er veeeeeeeel sneller reactie zijn. Vanuit de politiek zou er massale reactie zijn. Maar nu blijft het oorverdovend stil. Zijn de inwoners van deze buurt niet het juiste publiek voor het stadbestuur of niet van de juiste sociale klasse? Wat is de reden dat er in 2 maten en gewichten gereageerd wordt in onze stad, Meneer de burgemeester? Tijdens de campagne voorafgaand aan de verkiezingen zie ik wel alle affiches hangen in etalages van de handelaars in deze wijk, want zo gastvrij zijn ze wel. Waar zitten jullie nu beste politici? Waarom is het momenteel zo moeilijk om de weg te vinden naar onze buurt? Waarom horen we momenteel zo weinig visie op wat deze buurt en zijn inwoners nodig hebben?

Ik vraag aan jullie zowel op de korte termijn als op de lange termijn maatregelen. Kortetermijnoplossingen, zodat de drugsdealers zo snel mogelijk van de straat gehaald worden. In tegenstelling tot foute signalen die bijvoorbeeld recente Brusselse rondzendbrieven gaven, moeten dealers meteen worden opgepakt, verhoord en voorgeleid worden bij de onderzoeksrechter. Justitie moet een prioriteit maken van het vervolgen van deze daders. U begrijpt toch dat dit het gevoel bij de burger in verband met straffeloosheid vergroot? Wat ik u ook wou vragen is of u misschien met uw collega’s geen een snelle remedie kan zoeken tegen illegale criminelen? Het kan niet zijn dat wanneer een drugsdealer die geen verblijfsvergunning heeft, opgepakt wordt na het bedreigen van een handelaar, dat die dan een paar uur nadien zomaar terug vrij loopt met een papier waarop gevraagd wordt meteen het land te verlaten, waar verder niemand meer naar omkijkt. Dit is niet de manier om de Seefhoek vooruit te helpen.

Ik had graag ook een langetermijnvisie willen zien rond drugsbeleid. Want ik merk dat daar totaal geen visie rond is! En met politie op straat alleen lossen we helaas het probleem van de grote vraag naar drugs niet op. En buurten ‘met de grove borstel opknappen’, zoals op het De Coninckplein gebeurde, is niet genoeg, want het probleem verplaatst zich alleen maar. Structurele oplossingen zijn noodzakelijk, oplossingen die langer meegaan dan één legislatuur en dewelke hun effect verder dragen dan die paar straten waar projectontwikkelaars graag zouden investeren.

Dit is een buurt waar bewoners te kampen hebben met discriminatie, armoede en werkloosheid. Maar ondanks dat alles is er toch een manier te vinden om het één van de gezelligste buurten te maken van t’stad. In samenwerking met Unizo Antwerpen proberen de handelaars mensen ook uit andere wijken aan te trekken. Het is een buurt waar samenhorigheid aanwezig is, waar bewoners samen voor hun buurt vechten, waar warmte aanwezig is. De buurt waar ik gespeeld heb, naar school ben geweest en gewinkeld heb. Uit het diepste van mijn hart vraag ik jullie: vergeet deze buurt niet! Laat deze mensen niet in de steek. Zorg er alstublieft voor dat het een mooie buurt blijft, dat onze kinderen er dezelfde mooie tijd hebben als wij er gehad hebben, dat mensen uit de hele samenleving er met plezier voor kiezen om in Antwerpen-Noord te komen wonen.

Ikrame Kastit

dinsdag 15 februari 2011

Universiteit van Lumbubashi


Vandaag zijn we met een klein busje naar de universiteit van Lumbubashi geweest. Zo’n busje, genaamd Dubai, is super druk, men wacht tot er 20 man in het busje zit, veel plek is er dus niet J. Maar wel de beste manier om met de bevolking te reizen, je maakt er altijd wel iets grappig mee.

Op het unif hebben we kennisgemaakt met de 9 studenten waar we gedurende deze  maand mee gaan samenwerken. We hebben een speeddating georganiseerd. Iedereen kreeg enkele vragen en daar kwamen wel al enkele verschillen naar boven. Waar ik wel verschoten van ben is de diversiteit van religies, je hebt verschillende kerken (protestant, evangelie, katholiek, pinksterkerken,…), synagogen en moskeeën. Was wel een leuke verassing. Ze maken daar ook geen moeilijkheden rond,  en er worden geen vreemde vragen gesteld als ik zeg dat ik moslim ben.  De studenten zijn percies zelfs beter op de hoogte over Islam dan de Belgische studenten. Dat had ik niet meteen verwacht. Waar ik ook van verschoot is dat ze meteen opmekte dat ik Arabisch was. Ik dacht dat ze het verschil tussen mij en de andere Belgen niet ze meteen zouden opmerken maar dat klopt dus niet. Deze studenten zijn goed op de hoogte. Wat wel grappig was, was dat een groot deel van de Congoleese jongeren zeiden dat ze allegisch waren tegen lawaai J terwijl  ze ondertussen gigantisch veel lawaai maakten. Waar ik ook wel van verschoten was is dat 1 meisje meteen zei dat ze vooral allegisch was tegen homo’s en lesbienes. Jah, dat gaat in de loop van de week nog een gigantische discussie geven. Had ook even een gesprek met een heel ambitieus meisje, haar droom was president worden van Republiek Congo. Zou er niet van verschieten als het haar ook zou lukken. Rafael noemt ze, een vrouw met ballen, ben er vrij zeker van dat we nog van haar gaan horen.

In de namiddag hebben 2 studenten mij rond geleid op de campus. Wat mij meteen opviel is de hoeveelheid van studenten die hier studeren. De aula’s zitten stampenvol, ongeveer en 800 per aula. En de jongeren zijn erg ambitieus, zo’n enhousiasme is een gevoel dat ik al een tijdje niet meer had. Als ik de studenten bezig zie en met ze spreek verschiet ik elke keer. Grote voobeelden zijn het voor mij, zij willen echt iets van hun leven maken en werken er ontzettend hard voor. Wij gaan tegen onze zin naar de les. En zij zitten in een hete aula tegen mekaar gedrukt, geïntresseerd naar de prof te luisteren.  Geloof echt dat er nog een grote toekomst is weggelegd voor Congo.

Wat wel moeilijk ging is een foto trekken op de campus, dat is bijna verboden. Misschien dat het deels te maken heeft met de aanval een tijdje geleden door de regeringscommando’s. Ze hadden de campus omringd en er een slachtveld van gemaakd.  België heeft ineens het woord mensenrechten terug gevonden en de diplomatische contacten met Congo verboken. Sindsdien zorgt de unif zelf voor zijnveiligheid door privemilities in te huren.
Maar dat houd de mensen hier niet tegen om massaal terug achter de schoolbanken te gaan zitten.